Ik ben inmiddels 67 sinds 2010 een oprechte amateur politicus, in verschillende commissies in de Raad van Zoetermeer. Regelmatig kijk en luister ik met verwondering naar de soms idiote bestuurlijke complexiteit in ons land.
Ik meen me te herinneren dat Carl Popper stelde; als je een organisatie wil leren kennen, moet je trachten die te veranderen...
Ik dacht gisteren ook aan een uitspraak van Jean-Jacques Rousseau
"Het zekerste middel om ons kind ongelukkig te maken is het eraan te wennen alles te krijgen."
Gisteren stond namelijk "Het armoedebeleid" op de agenda.
Wij denken dan als Trots fractie aan de mensen en gezinnen met een niet zo hoog inkomen uit werk, of aan de mensen die met pensioen zijn of ernstig gehandicapt en van een inkomen, net boven de minima grens moeten rondkomen.
De grens waarbij je voor allerlei toelagen en kwijtscheldingen in aanmerking komt, wordt als gevolg van het rijksbeleid verlaagd van 120% naar 110 %.
Armoede en minima beleid is een beleidsterrein waarin kennelijk zoveel onveranderbare misverstanden zijn verankerd, dat het onveranderbaar is, (op lokaal niveau). Want: Iemand met een minimum inkomen heeft recht op tal van toeslagen, kwijtscheldingen enz. dat weet elke burger.
Maar: Goed rekenen en vergelijken van het netto besteedbaar inkomen van zo'n uitkeringstrekker en van een hard werkende burger, mag/kan kennelijk niet....
Ik noem:
Bijzondere bijstand,
65+: categoriale verstrekking,
chronisch ziek: idem,
langdurigheidtoeslag (na 3 jr. bijstandsniveau) 1250 p.j.!
een pas voor allerlei activiteiten, de voordelen (Zoetermeerpas),
met kind(eren) schoolkosten toeslag,
collectieve ziektekosten verzekering voor minima (Azivo),
Kwijtschelding belastingen OZB, afvalstoffenheffing, rioolheffing, hondenbelasting
vergoeding kosten kinderopvang,
Kwantificeer het totale volume van dit "neveninkomen" door toeslagen en kwijtscheldingen en niet te vergeten de woonkostentoeslag enz. eens bij dat maximale bruto minimum inkomen van de grens (nu wettelijk bepaald door het rijk tot maximaal 110% minimum = 1578,72 bruto).
Er zijn dus volop landelijke en lokale pleisters om het lage inkomen van de minima te compenseren... dat is tegelijkertijd "de armoedeval" .... want gaan werken "loont" daardoor niet voor hen....
Die “armoedeval” is een algemeen bekend fenomeen. En toch blijft die hardnekkig al decennia in stand!
Vergelijk nu dat surplus van al die extra’s eens met de netto besteedbare inkomens van hardwerkende mensen met een niet zo goed betaalde baan die net boven dat minimum 100% + die 10% uitkomen en kijk dan nog eens naar het netto besteedbare inkomen van beide groepen (dus voor dat net wat hogere inkomen uit werk, minus de te betalen lasten, de hogere woonkosten enz.). Die hebben geen recht op langdurigheidtoeslag, krijgen geen kwijtscheldingen, komen voor veel verstrekkingen niet in aanmerking.
Daar zou men dus ergens een streep moeten trekken die gelijk is voor beide groepen, kijk als overheid nog eens goed naar alle lasten die het inkomen van een werkende of kleine zelfstandige verlagen......vergelijk dat met alle pleisters die geplakt worden om het minimuminkomen te compenseren.
Maar: Daar mag een gemeente niks aan doen want dat zou "inkomenspolitiek" zijn en dat is alleen toegestaan aan "het rijk”...(citaat wethouder Haan 30-08-2011).
Ik maakte het pas mee dat een bevriend gezin met een laag middeninkomen hun alleenstaande nieuwe buurvrouw met kinderen (en een WWB inkomen) gingen helpen met de verhuizing. Later aan de keukentafel pratend over hun beider inkomenssituatie en nog eens rekenend, kwamen ze samen tot de ontdekking kwamen dat de spontane “hulpverleners,” netto een lager inkomen hadden dan hun minimabuurvrouw. Als die mensen dat al kunnen uitrekenen. Dan moet er bij Het Rijk toch wel ergens een boekhouder op het ministerie van Sociale Zaken van minister Donner zitten, die dat voor ons eens wil berekenen? ;-)
Of mag dat niet?
Dat neemt niet weg dat het geciteerde gezin geen spijt heeft van hun hulp, want ze erkennen dat een vrouw die alleen kinderen moet opvoeden, het best moeilijk kan hebben tijdens een verhuizing.
Maar wel is het een van de zeer vele signalen dat de verantwoordelijke bestuurders in ons land eens eindelijk wat beter gaan kwantificeren wie er nou echt “arm” is en wie er echt in “redelijk aanvaardbare welstand” verkeert.
Een realistische politiek, niet gebaseerd op ideologieën, maar op rationele overwegingen en heldere berekeningen, dus niet op telkens pleisters plakken, maar op echt behoorlijk besturen, een heldere en rechtvaardige inkomenspolitiek zou m.i. zeer gewenst zijn.
Harold de Wit Sr.
31 aug. 11
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten